February13,2017 11:10pm (Monday)
It's almost midnight. An hour before Valentine's Day. The three of you pop out in my mind again. I don't know why. I think because later is VDay? I think my heart just want to remind me that I have to let go all of you. Let go here, inside my broken heart. I'm doing that already. I just needed some time. And also, space to breathe. Because until now I'm still suffocated with your presence. Our room is a small place to breathe and move freely around you. Yes. I maybe bad but I don't want you around. I don't want to see you, hear your voices and even your shadows. It really irritates the shit out of me. To be honest, I want you gone. Gone in my sight, my mind, my system and in my life. I already turned down the possibilities that we're going to be fix again. I'm not going to approve destiny if it will happen. I'm happy and contented now. I don't need you at all. My anger already captured the whole part of my heart. My mind was already poisoned by it. But I'm not going to take a treatment. I'm happy with it. I hope that the three of you are happy too.
-Kaye
Tuesday, March 7, 2017
Realizations (Part1)
February 12,2017. Sunday, 7:17pm
I'm alone. Yes. Literally. I'm alone here at our house. Because of the silence, I've realized and remember many things. Memories to be exact. I have many regrets. It's almost 4years. Years with them. Smiles, laughter, tears, misunderstandings, problems, and many more. Why did these things happened to us? Why all of these happens when we're counting for days and months left for us to be together. I maybe strong and tough when you see me in everyday. But the truth is, inside I'm breaking. I'm being stabbed by many hurtful things in my chest. I regret to be close to all of you. Yes. That's what I regret. Not the friendship. Because realization hits me that it doesn't really matter how long we've been friends. Even though I already open the book of myself and life to all of you, at the end of the day you proved me that you doesn't really know me. That the details of my existence doesn't lingered in your minds and hearts. I'm very disappointed to the extent that I don't wanna see your physical selves, hear your voices and everything about all of you. Because all I can visualize in every matter and atom you have is betrayal. Yes. I felt betrayed. Betrayed by the most I trusted friends. Scratch that. My younger sisters. I already treat you as my family. Given the fact that I don't have a sister. That's why I'm very hurt. I wish that I can turn back time. So that I'll not be able to let myself indulge to the fake friendship you offered to me. I should be able to save myself to that trap. But it's too late now. It's all done. I'm very attached to all of you that's why it's really hard to start all over again. New friends. New environment. New cycle. I'm sentimental person that's why I'm really pained to lose the three of you. After all, I'm still the one who was left behind. Like what happened almost a year ago. Our second chance for this friendship already ended. Broken and can never be fix. One is enough, two is too much. A qoute that really absorbed by my system. That's why I've realized that I shouldn't felt lonely because life let you learned from your mistakes. And I think, this is the knowledge and learning it wants to teach me. Four years is not just that easy to forget and also, a betrayal for days or weeks is also not just that easy to forgive. It will scarred me for life. It already affects my trust issues with other people. This is what you get when you trust too much. You'll be broken and hurt to death without a physical bruises. It will kill you slowly. Mentally and emotionally. That's what I've realized for today. I regret the day I met the three of you. I regret the day we've became friends and start a bond between us that leads me now to a broken heart.
-Kaye
I'm alone. Yes. Literally. I'm alone here at our house. Because of the silence, I've realized and remember many things. Memories to be exact. I have many regrets. It's almost 4years. Years with them. Smiles, laughter, tears, misunderstandings, problems, and many more. Why did these things happened to us? Why all of these happens when we're counting for days and months left for us to be together. I maybe strong and tough when you see me in everyday. But the truth is, inside I'm breaking. I'm being stabbed by many hurtful things in my chest. I regret to be close to all of you. Yes. That's what I regret. Not the friendship. Because realization hits me that it doesn't really matter how long we've been friends. Even though I already open the book of myself and life to all of you, at the end of the day you proved me that you doesn't really know me. That the details of my existence doesn't lingered in your minds and hearts. I'm very disappointed to the extent that I don't wanna see your physical selves, hear your voices and everything about all of you. Because all I can visualize in every matter and atom you have is betrayal. Yes. I felt betrayed. Betrayed by the most I trusted friends. Scratch that. My younger sisters. I already treat you as my family. Given the fact that I don't have a sister. That's why I'm very hurt. I wish that I can turn back time. So that I'll not be able to let myself indulge to the fake friendship you offered to me. I should be able to save myself to that trap. But it's too late now. It's all done. I'm very attached to all of you that's why it's really hard to start all over again. New friends. New environment. New cycle. I'm sentimental person that's why I'm really pained to lose the three of you. After all, I'm still the one who was left behind. Like what happened almost a year ago. Our second chance for this friendship already ended. Broken and can never be fix. One is enough, two is too much. A qoute that really absorbed by my system. That's why I've realized that I shouldn't felt lonely because life let you learned from your mistakes. And I think, this is the knowledge and learning it wants to teach me. Four years is not just that easy to forget and also, a betrayal for days or weeks is also not just that easy to forgive. It will scarred me for life. It already affects my trust issues with other people. This is what you get when you trust too much. You'll be broken and hurt to death without a physical bruises. It will kill you slowly. Mentally and emotionally. That's what I've realized for today. I regret the day I met the three of you. I regret the day we've became friends and start a bond between us that leads me now to a broken heart.
-Kaye
Sabado:
Ako ay gumising ng maaga at ginawa na ang mga bagay na nakaatas sa akin. Lahat ng ito ay aking tinapos upang makapagpahinga. Naglaba ako ngayong araw at nagliis ng aming bahay.
Kinagabihan ay maaga kaming kumain ng hapunan at ako'y nagpuyat upang subaybayan ang mga balita tungkol sa #EXOluXionINManilaDay1/
Linggo:
Maaga ako muling gumising at nagluto ng almusal. Naglinis nadin ako ng bahay upang pampalipas oras. Ako ay naghanda paalis patungong SM Masinag. Hapon na ako nakauwi kaya madai akong kailangang tapusin. Habang ako ay nagta-type ngayon ay gumagawa din ako ng ibang takdang aralin ko. Sa aking paguwi ay magpa-
Ako ay gumising ng maaga at ginawa na ang mga bagay na nakaatas sa akin. Lahat ng ito ay aking tinapos upang makapagpahinga. Naglaba ako ngayong araw at nagliis ng aming bahay.
Kinagabihan ay maaga kaming kumain ng hapunan at ako'y nagpuyat upang subaybayan ang mga balita tungkol sa #EXOluXionINManilaDay1/
Linggo:
Maaga ako muling gumising at nagluto ng almusal. Naglinis nadin ako ng bahay upang pampalipas oras. Ako ay naghanda paalis patungong SM Masinag. Hapon na ako nakauwi kaya madai akong kailangang tapusin. Habang ako ay nagta-type ngayon ay gumagawa din ako ng ibang takdang aralin ko. Sa aking paguwi ay magpa-
Sunday, March 6, 2016
Sabado't Linggo
Sabado:
Ngayong araw ay maaga ako gumising dahil may proyekto kaming gagawin ng aking mga kagrupo. Nagkita-kita kami sa eskwelahan at humiwalay na sa kabilang grupo upang makapagsimula. Nakarating kami sa Pagrai kung saan nakatira ang isa naming kaklase. Hapon na ng matapos kami sa mga eksena na kailangan namin sa lugar na iyon.
Papadilim na nang dumiretso kami sa bahay ng isa pa naming kamag-aral upang ipagpatuloy ang iba pang eksena. Ginabi kami doon ngunit, naging masaya naman. Bandang ika-pito na nang gabi nang kami'y matapos nagpasyang umuwi. Pagdating ko sa bahay ay kumain lamang ako at nakatulog agad dala nadin ng sobrang pagod.
Linggo:
Tinanghali ako ng gising sa araw na ito. Bumawi lang ng lakas dahil sa mga bagay na ginawa kahapon. Pagbangon ko ay naghilamos muna ako at naghanda na ng agahan. Matapos kumain, ako ay naghugas ng plato at naglaba ng aking maduduming damit. Natulog akong muli pagkatapos nito.
Gabi na ng ako'y nagising kung kaya't kumain na lamang ako ng hapunan at tumulong sa ibang gawain. Nagplantsa din ako ng aking uniporme at nag-ayos na ng mga gamit para sa pasok kinabukasan.
Ngayong araw ay maaga ako gumising dahil may proyekto kaming gagawin ng aking mga kagrupo. Nagkita-kita kami sa eskwelahan at humiwalay na sa kabilang grupo upang makapagsimula. Nakarating kami sa Pagrai kung saan nakatira ang isa naming kaklase. Hapon na ng matapos kami sa mga eksena na kailangan namin sa lugar na iyon.
Papadilim na nang dumiretso kami sa bahay ng isa pa naming kamag-aral upang ipagpatuloy ang iba pang eksena. Ginabi kami doon ngunit, naging masaya naman. Bandang ika-pito na nang gabi nang kami'y matapos nagpasyang umuwi. Pagdating ko sa bahay ay kumain lamang ako at nakatulog agad dala nadin ng sobrang pagod.
Linggo:
Tinanghali ako ng gising sa araw na ito. Bumawi lang ng lakas dahil sa mga bagay na ginawa kahapon. Pagbangon ko ay naghilamos muna ako at naghanda na ng agahan. Matapos kumain, ako ay naghugas ng plato at naglaba ng aking maduduming damit. Natulog akong muli pagkatapos nito.
Gabi na ng ako'y nagising kung kaya't kumain na lamang ako ng hapunan at tumulong sa ibang gawain. Nagplantsa din ako ng aking uniporme at nag-ayos na ng mga gamit para sa pasok kinabukasan.
Sunday, February 28, 2016
Sabado Linggo
Sabado:
Ngayong araw na ito ay tinanghali ako ng gising. Agahan na nang ako'y bumangon. Tumulong na lamang ako sa paghahain at nagsi,ula nading kumain. Sa umagang ito ay naglaba ako ng aking mga damit pati narin ng mga sapin namin sa higaan, kumot, at punda. Hapon na ako natapos kung kaya't labis akong napagod. Nagpahinga ako upang maibsan ang sakit ng aking katawan.
Madilim na ng ako'y magising. Ang aking ama'y nakabihis nadin patungo sa kanyang trabaho. Bumangon ako agad upang sumabay sa hapunan. Matapos kumain at maghugas ng plato ay sumagi sa isip kong magisa na naman pala ako ngayong gabi. Papasok si papa sa trabaho at bukas pa ang uwi ni kuya. Sa aking paghiga ay nagpatugtog ako ng mga kpop upang hindi tahimik ang paligid at hindi ako matakot. Dahil doon ay nakatulog na ako.
Linggo:
Umaga na pala. Buti nalang at sa pagmulat ko ng aking mga mata ay maliwanag na. Hindi na ako mangangamba. Dahil napasarap ang aking tulog ay masigla akong bumagon upang maglinis ng aming bahay. Pagkatapos nito'y nagsipilyo na ako't naghilamos. Sa aking pagkakaupo ay inutusan ako ng aking ama na magsaing na at magluto ng aming ulam sa tanghaling iyon. Mabilis ko naman natapos ang kaniyang inutos kung kaya't maaga kaming nakakain.
Pagsapit ng hapon ay nagkantahan lamang kami ng aking ama. Mamaya'y aalis kami upang pumunta sa mall. Doon nadin kami kumain at nang matapos napagpasyahan na naming umuwi. Pagdating sa bahay ay nagpahinga agad ako at nagayos ng aking mga gamit. Maya-maya'y patungo na ako dito sa computer shop upang mag-update ng aking blog. Sa aking paguwi ay magpa-plantsa ako ng aking mga uniporme at matutulog na upang magising ng maaga kinabukasan.
Ngayong araw na ito ay tinanghali ako ng gising. Agahan na nang ako'y bumangon. Tumulong na lamang ako sa paghahain at nagsi,ula nading kumain. Sa umagang ito ay naglaba ako ng aking mga damit pati narin ng mga sapin namin sa higaan, kumot, at punda. Hapon na ako natapos kung kaya't labis akong napagod. Nagpahinga ako upang maibsan ang sakit ng aking katawan.
Madilim na ng ako'y magising. Ang aking ama'y nakabihis nadin patungo sa kanyang trabaho. Bumangon ako agad upang sumabay sa hapunan. Matapos kumain at maghugas ng plato ay sumagi sa isip kong magisa na naman pala ako ngayong gabi. Papasok si papa sa trabaho at bukas pa ang uwi ni kuya. Sa aking paghiga ay nagpatugtog ako ng mga kpop upang hindi tahimik ang paligid at hindi ako matakot. Dahil doon ay nakatulog na ako.
Linggo:
Umaga na pala. Buti nalang at sa pagmulat ko ng aking mga mata ay maliwanag na. Hindi na ako mangangamba. Dahil napasarap ang aking tulog ay masigla akong bumagon upang maglinis ng aming bahay. Pagkatapos nito'y nagsipilyo na ako't naghilamos. Sa aking pagkakaupo ay inutusan ako ng aking ama na magsaing na at magluto ng aming ulam sa tanghaling iyon. Mabilis ko naman natapos ang kaniyang inutos kung kaya't maaga kaming nakakain.
Pagsapit ng hapon ay nagkantahan lamang kami ng aking ama. Mamaya'y aalis kami upang pumunta sa mall. Doon nadin kami kumain at nang matapos napagpasyahan na naming umuwi. Pagdating sa bahay ay nagpahinga agad ako at nagayos ng aking mga gamit. Maya-maya'y patungo na ako dito sa computer shop upang mag-update ng aking blog. Sa aking paguwi ay magpa-plantsa ako ng aking mga uniporme at matutulog na upang magising ng maaga kinabukasan.
EDSA People Power1 REvolution
Noong Pebrero25,1986 ay naganap ang EDSA People Power1 Revolution. Ito ay tungkol sa pag-aalsa upang mapatalsik ang dating Pangulong Ferdinand Marcos at upang wakasan ang Martial Law o Batas Militar.
Maraming Pilipino ang nagtulong-tulong upang isagawa ito. Sa panahon ni Pangulong Marcos ay madaming imprastraktura ang naitayo ngunit, sobrang higpit naman ng pamahalaan. Maraming Pilipino ang nakaranas ng torture at iba pang paghihirap. Sa umpisa ng Martial Law ay naging maganda ito. Mababa ang presyo ng mga bilihin at umunlad ang ating bansa at maging ang ating ekonomiya. Ngunit, sa pagtagal nito ay marami ng katiwalian ang naganap. Doon na umusbong ang damdaming makabayan ng mga Pilipino. Karamihan sa sumali sa PP1R ay namatay, nasugatan, at nakaligtas. Isa ito sa mga hindi makakalimutang pangyayari na naganap sa ating kasaysayan.
Ang EDSA People Power1 Revolution ay nakamarka na sa ating kasaysayan, isipan at pati narin sa ating mga puso lalo na sa mga nakaranas at nakasaksi noong mga panahong iyon.
Maraming Pilipino ang nagtulong-tulong upang isagawa ito. Sa panahon ni Pangulong Marcos ay madaming imprastraktura ang naitayo ngunit, sobrang higpit naman ng pamahalaan. Maraming Pilipino ang nakaranas ng torture at iba pang paghihirap. Sa umpisa ng Martial Law ay naging maganda ito. Mababa ang presyo ng mga bilihin at umunlad ang ating bansa at maging ang ating ekonomiya. Ngunit, sa pagtagal nito ay marami ng katiwalian ang naganap. Doon na umusbong ang damdaming makabayan ng mga Pilipino. Karamihan sa sumali sa PP1R ay namatay, nasugatan, at nakaligtas. Isa ito sa mga hindi makakalimutang pangyayari na naganap sa ating kasaysayan.
Ang EDSA People Power1 Revolution ay nakamarka na sa ating kasaysayan, isipan at pati narin sa ating mga puso lalo na sa mga nakaranas at nakasaksi noong mga panahong iyon.
Field Demonstration
Sa naganap na Field Demonstration noong nagdaang Biyernes, lahat kami ay naghanda. Maaga nagdatingan ang lahat. Sa pagsisimula ng aming pagtatanghal ay kinakabahan ang karamihan sa amin ngunit pinanatili ang ngiti sa kanilang mga mukha. binigay namin ang lahat ng aming makakaya para sa sayaw na iyon. Karamihan sa mga estudyante ay maingay sa panunuod. Hindi matnggal ang ngiti sa aming mga laba dahil doon. Matapos magtanghal ang lahat ng pangkat, inanunsyo na kung sino ang nanalo. hindi man kami ang pinangarangalan bilang kampyeon ay alam namin sa aming mga sarili na binigay namin ang lahat ng aming makakaya. Tinanggap namin ito ng buong puso at naging masaya para sa mga nanalo. Nakakapagod man at medyo malungkot ang araw na ito ay nagawa padin naming magkasiyahan sa bahay ng aking matalik na kaibigan. Doon kami kumain at nagbabad sa panunuod. Kinalimutan ang mga nangyari sa paaralan.
Masaya ang araw na ito. Nagkaroon kami ng oras upang magsama-sama at magkasiyahan ng walang humpay.
Masaya ang araw na ito. Nagkaroon kami ng oras upang magsama-sama at magkasiyahan ng walang humpay.
Subscribe to:
Comments (Atom)